“Çocuklar daha ziyade hangi faktörlerden korkarlar?”

Her yaşın kendine ait korkuları vardır. Çocukluğun korkuları geçici korkulardır. Çocuğun hayatın içine girmesiyle beraber hayatın içinde karşılaştığı alışkın olmadığı, beyninde tanımlı olmadığı durumlar karşısında geliştirdiği bir tür tepkidir ve son derece doğaldır. Düşünün yabancı bir ortama giriyorsunuz. Birazcık tedirgin ve tutuk olursunuz. Ama bir müddet sonra orda sıcak yüzler gördüğünüz takdirde ortama kısa süre içinde alışırsınız ve korkularınız ortadan kaybolur. Çocukların gelişim süreçleri içinde yaşadığı korkular da benzer korkulardır. Dolayısıyla bu korkular üzerinde ortaya çıktığında üzerine gitmemek, onları pekiştirecek yanlış davranışlar sergilememek gerekiyor. O korkuların kendiliğinden ortadan kalkmasını beklememiz gerekir, çünkü çocuğun karşılaştığı, alışık olmadığı o farklı duruma karşı vermiş olduğu bir tepkidir bu. 2 yaşındaki çocuklar en çok seslerle ilgili korkular geliştirirler. Tren, kamyon, gök gürültüsü, sifonun çekilmesi, elektrik süpürgesi sesleri gibi. Bu seslere karşı duyarlı olur çocuklar.

Çünkü işitme algısı ciddi anlamda gelişmiştir. Dolayısıyla çocuklar bu sesleri duyduklarında korkarlar. Anne ve baba olarak bu korkuyu büyütebilecek davranışlardan kaçınmak gerekir. Her şeyden önce bizim bu sesleri son derece doğal karşılamamız gerekir. Bu süreçte anne ve baba çok önemli bir referanstır. Çocuk korktuğu zaman anne ve babasının gözüne bakar, onun yüz ifadelerine bakar. Eğer anne ve babası sakinse, dinginse kontrollüyse çocuk bunun korkulacak bir durum olmadığını anlar ve buna bağlı olarak o da bunu son derece normal bir durum olarak algılar. O korku duygusunun iç dünyasına yerleşmesini izin vermez. Ama eğer anne ve baba da tedirgin olmuşsa, anne ve babada korku tepkisi açığa çıkmışsa, anne ve babanın vermiş olduğu bu tepki o korkunun çocuğun iç dünyasına yerleşmesine neden olabilir. “Korku bulaşıcı bir duygudur.” dememiz hiç de yanlış olmaz. Bu konuda yapılmış ilginç araştırmalar var. Korku duygusu geliştirmiş çocuklar üzerinde yapılmış bir araştırmada o çocukların korkmayan çocuklara kıyasla ailelerinde yine korku duygusu yaşayan bireyler oldukları ortala çıkmıştır. Ailede birisinin korkuları varsa anne, baba ya da kendinden büyük kardeşler o korkuyu o çocuğa bulaştırıyorlar. Dolayısıyla çocuklarımızdan birinde korku varsa ve biz o korku duygusunu ortadan kaldırmak için gerekli adımları atmamışsak bu korkunun ilerleyen süreçlerde diğer çocuklara yansıması mümkündür.